‘n Storie oor besoekers.

  • 1

‘n Storie oor besoekers.

Mense wat op ‘n vorige Sondag na ‘n erediens staan en kuier. Dit is ‘n tipiese gesig by Witrivier.

Ek moet nou eers vir jou die storie vertel van wat verlede Sondag gebeur het. Dit was ‘n insident waaruit ek ‘n groot les geleer het.

Na afloop van eredienste staan ons mos onder die afdak en kuier dik stukke. Wel, verlede Sondag was geen uitsondering nie. Koffie in die hand het lidmate gestaan en stories uitruil oor die week se gebeure. Kort-kort kon jy hoor hoe iemand lag.

Ek het ook so op die grasperk voor die gemeentesentrum gestaan en kuier, toe my oog ‘n besoeker vang. Die persoon het ‘n blas vel en kom reguit na die kerkgebou toe aangestap. Eers die een persoon, toe die volgende, toe die volgende, toe die volgende…naderhand vergaap ek my aan hoe ‘n groep van meer as 20 mense van oorkant die straat, op die kerkgebou afpeil.

Wat op dees aarde soek hulle hier?”, wonder ek. “Dalk verwar hulle ons gemeente met ‘n ander een”, is my eerste gedagte. Almal híer is immers leliewit en hulle…nie. Maar die groep loop so doelgerig dat ek gou besef dat hulle beslis (volgens hulleself) op die regte plek is. “Miskien het hulle die tyd verkeerd”, dink ek by myself. “Maar hulle kan tog sien dat die erediens klaar is en almal nou buite staan en kuier, so dit kan ook nie dít wees nie”.

Ek kan my nuuskierigheid nie meer keer nie en besluit om nader te stap en te gaan kennis maak. Ek val sommer weg en groet die eerste en beste een wat verbystap (hy was seker so in die middel van die lang ry besoekers). “Hallo, welkom!”, sê ek. Maar die persoon praat nie terug nie. Hy glimlag verleë en stap voort. Die hele groep verdwyn in ons kerkgebou in met my wat hulle agterna staar…

Ek probeer nog in my kop tot verhaal kom oor wat besig is om te gebeur, toe stap die hele groep weer uit die kerkgebou uit. Hulle was minder as ‘n minuut daarbinne! Nou is ek eers “ge-puzzle”.

Ek probeer weer groet soos hulle terugstap, en toe hoor ek hoe een van hulle met ‘n vriend loop en praat. Dit is was duidelik nie Afrikaans wat ek gehoor het nie, so ek slaan oor Engels toe: “Hallo, welcome, welcome!” Onsuksesvol groet ek die eerste persoon wat verbyloop, so ook die tweede en die derde. Maar êrens in die lang ry mense wat verby my stap, tref ek toe gelukkig één wat Engels magtig is.

Sy stop en vertel my vriendelik in haar gebroke Engels dat hulle ‘n toergroep uit Réunion eilande is. Hulle is eintlik Franssprekend. En hulle wou sommer gou na die binnekant van ons kerkgebou kom kyk. Hulle het gedink dit is ‘n katerdraal.

Ek ken min Frans, maar gelukkig het ek die tv-program “Arsène Lupin” as kind gekyk. My franse woordeskat bestaan dus uit ‘n volle drie woorde waaruit ek kan kies:  “Je t’aime”, “Au revoir!” en “Bon voyage!”. Ek som die situasie op en meen dat “Bon voyage!” die meer gepaste woordkeuse sal wees, en roep dit selfversekerd vir die groep agterna. Hulle wuif vir my terug, maar ek kan sien hulle is nog teleurgesteld in my vervelige katedraal.

Toe ek by die huis aan die insident terugdink, het ‘n klomp gedagtes my kop deurkruis. “Ek moet nog gewoond raak aan die feit dat ek in ‘n dorp bly wat ‘n toeriste aantreklikheid is”, dink ek dankbaar.

Dit is nogal jammer dat die groep toeriste teleurgesteld moes omdraai toe hulle die binnekant van ons kerkgebou sien”, kom die tweede gedagte. Ja, die reformasie – waarvan ons hierdie jaar die 500ste herdenking vier – het protestantse kerkgeboue van alle skilderye, beelde, kuns en simboliek gestroop.

Ons kerk is vaal. Ons kerk is arm.

Gelukkig”, troos ek myself “het die groep toeriste toe die régte Kerk gesien”. Hulle het immers verby ‘n klomp gelowiges gestap wat vrolik gestaan en kuier het. Hulle kon sekerlik die blydskap in ons stemme hoor en die vreugde op ons gesigte sien om deel van hierdie geloofsgemeenskap te wees. Of het hulle?

Het die “régte Kerk” hierdie mense warm gegroet? Het die toeriste gevoel hulle is welkom, of het hulle gevoel ‘n klomp mense gluur hulle aan?

Die Kerk van Jesus straal inklusiwiteit óór die grense van taal en ras uit. Het hierdie mense dít by ons beleef? Ek weet nie. Ek kan nie sê nie. Maar die vraag hou my in die aande wakker.

Ons Kerk is vaal. Ons Kerk is arm.

Ek droom oor ‘n Kerk wat die diversiteit wat daar eendag in die hemel gaan wees, nou reeds weerspieël. Ek droom oor  ‘n Kerk waar mense wat nie dieselfde dink, klink of lyk nie, álmal tuis kan voel. Dit begin by my en by jou…


1 Comment

Hendrik

October 13, 2017 at 10:15 pm

Maar ek is seker hulle moes die hartlikheid van een wees raakgesien het. Ja mens weet nie, maar teninste het jy wel deurgedring tot hulle al is dit net Bon Voyage. Mens moet eintlik in alle tale kan sê: God met julle!

Leave a Reply

Soek ‘n sleutelwoord:

Klik om na preke te luister

Ons kan jou help om deur jou Bybel te lees in net 3 jaar. Klik hier vir meer inligting.

Waar kan ek dien?

Om te dien is een van die heel beste maniere om geestelik te groei. Klik hier vir 'n lys van plekke waar jy jou voorskoot kan aantrek.

Hoe word ek deel van ‘n omgeegroep?

Daar is min dinge wat jou verhouding met die Here so goed kan doen, soos om aan 'n omgeegroep te behoort. Vind uit hoe jy dit kan doen!

‘n Nuwe Reeks!

God vertrou my!May 7th, 2017
Die groot dag het aangebreek

Kerkkantoor

0137511644
Maandae - Donderdae: 08:00-13:00
Vrydae: 08:00-12:30
Sondae na afloop van die oggenddiens

Kaart na ons gemeentesentrum

%d bloggers like this: